10 jaar & gescheiden

In Khardji, het dorp in Jemen waar ik ben geboren, wordt vrouwen niet geleerd om keuzes te maken. Op een avond in februari 2008 vertelt aba (papa) me dat ik ga trouwen. Het nieuws kwam zomaar uit de lucht vallen. Ik begreep het niet echt. Mijn zus Mona vond mij te jong, maar mijn vader hield vol. ‘Het is de beste manier om haar te beschermen. Dan wordt ze niet verkracht door een vreemde waardoor ze het slachtoffer wordt van geroddel. Hij heeft beloofd om Nojoud niet aan te raken totdat ze ouder is.’ Mijn moeder zei helemaal niets. Ze leek verdrietig, maar schikte zich. In ons land zijn de mannen de baas.

 

Vanaf mijn trouwdag moest ik mijzelf bedekken wanneer ik de straat op ging. De eer van mijn man stond op het spel. Toen ik na mijn huwelijk naar mijn kamer in mijn nieuwe huis gebracht werd, zag ik een lange geweven mat op de vloer liggen: mijn bed. Ik hoefde niet eens het licht uit te doen om in slaap te vallen. Toen de deur met een knal openging, schrok ik wakker. Ik voelde een vochtig, harig lichaam dat zich tegen me aandrukte. Hij was het! Ik smeekte hem tevergeefs me met rust te laten en dreigde het aan mijn vader te vertellen. ‘Je kunt je vader vertellen wat je wilt. Hij heeft het huwelijkscontract getekend. Je bent nu mijn vrouw en moet doen wat ik wil!’ Plotseling drong iets brandends diep in mij binnen. Het volgende moment verloor ik het bewustzijn.

 

Mijn nieuwe leven viel me zwaar. Ik mocht niet naar school en als ik niet luisterde naar de bevelen van mijn schoonmoeder trok ze me aan mijn haar. Wanneer mijn man vlak voor zonsondergang van zijn werk terug kwam, raakte ik in paniek, want ik wist wat er dan zou gebeuren. Op de derde dag begon hij me te slaan, eerst met zijn handen en daarna met een stok. En zijn moeder spoorde hem aan. ‘Sla haar nog harder. Ze moet naar je luisteren; ze is je vrouw.’
Op een ochtend zei hij dat ik mijn ouders mocht bezoeken. Eindelijk! Maar mijn vader reageerde anders dan ik hoopte. ‘Je mag je man absoluut niet verlaten! Als je dat doet, zullen mijn broers en neven me doden! Eer komt op de eerste plaats.’ Mijn moeder mompelde alleen maar: ‘Zo is het leven, Nojoud: vrouwen moeten dit doorstaan.’ Ik ging naar Dowla, mijn vaders tweede vrouw, die mij adviseerde naar de rechtbank te gaan. Ze gaf me haar laatste centen waarmee ik de volgende dag de bus naar de rechtbank pakte, toen mijn moeder mij naar de bakker stuurde.

 

Rechter Abdo kan zijn verbazing niet verbergen. Hij vroeg me hoe ik op mijn leeftijd al getrouwd kon zijn. Ik herhaal met vastberaden stem: ‘Ik wil scheiden, omdat mijn man me slaat.’ Hij besluit me te helpen en stelt voor mijn vader en mijn man tijdelijk te arresteren om mijn veiligheid te waarborgen.  

 

Schada, een van de beste vrouwelijke advocaten in Jemen is geschokt door mijn verhaal en wordt mijn advocaat. Bij de ingang van de rechtszaal gaat er een huivering door me heen. De zitting begint en het monster ontkent dat hij met mij geslapen en mij geslagen heeft. ‘Hij liegt’, roep ik uit. Er ontstaat een felle discussie tussen mijn vader en het monster over het verzwijgen van mijn leeftijd en het terugbetalen van de bruidsschat. Uiteindelijk word ik gered door de uitspraak van de rechter. ‘De scheiding is uitgesproken,’ oordeelt hij.

 

Mijn scheiding heeft mijn leven veranderd. Op straat word ik soms aangesproken door vrouwen die mij feliciteren. Als ik ouder ben, wil ik advocaat worden, net als Shada, om andere meisjes zoals ik te verdedigen. Vandaag, op school, voel ik eindelijk dat ik weer een normaal meisje ben geworden. Net als vroeger. Ik ben gewoon mezelf.

 

 

Uit ‘Ik was negen toen ik moest trouwen' Door Nojoud Ali en Delphine Minoui, Uitg. Boekerij Arena.