In de laatste week van de zomervakantie verveelde de 16-jarige Robin Evertsson zich. Hij had niets te doen, behalve slapen of tv-kijken in hun kleine huis in de buurt van Götenborg in Zweden. ‘Laten we een paar dagen het huis uitgaan,’ stelde zijn vader Leif (43) voor. ‘Zin in een zeiltochtje?’

‘Klinkt goed,’ zei de tiener. Het leek hem leuk iets met zijn vader te doen. Ze zouden pizza bestellen en kaarten. Zijn vader vond alles best tijdens zeiltochtjes.

‘Morgen gaan we,’ besloot Leif.

De natte ochtend van woensdag 12 augustus ging over in een zonnige middag. Vader en zoon deden inkopen voor de reis en zeilden uit vanuit de jachthaven van Näset. Er stond een sterke bries, maar volgens de weersverwachting zou de wind naar het noorden draaien – dan zouden ze niet lang over de tocht van 55 kilometer doen. Met een beetje geluk konden ze rond middernacht in Østerby Havn aanleggen.

Zoals altijd baarde het 6,7 meter lange jacht opzien bij passerende boten, omdat de schipper slechts één arm had. Leif was op zijn 20ste zijn linkerarm verloren na een motorongeval, waarmee zijn droom rond de wereld te zeilen ten einde kwam. Toch voelde hij zich verre van gehandicapt. Hij kon zijn eigen veters strikken, aardappels schillen en op glibberige trapjes in havens klimmen. Aan boord kon hij alle klusjes zelf doen, al moest hij een lijn tussen zijn tanden klemmen.

Maar Robin wist dat zijn vader voortdurend pijn leed. Het voelde alsof zijn ontbrekende hand op een hete plaat lag en die fantoompijn nam nooit af. Leif vocht ertegen door constant actief te blijven. Maar zelfs achter het roer kon hij zich niet goed ontspannen.

Het kleine schip vocht zich door de nacht. Net voor half twaalf woei de wind met een snelheid van 30 knopen, bijna een storm. Ze haalden het grootzeil neer. De drie meter hoge golven sloegen over het schip. Het was alsof ze gezandstraald werden. Robin huiverde. ‘Wat een rottocht,’ mompelde hij.

In het zwakke licht van het rode en groene mastlampje zag Leif dat het andere zeil vreemd opbolde. Tot zijn afschuw zag hij dat de hele mast heen en weer bewoog. De lijn tussen de mast en de boeg was los. Nu werd de mast alleen nog gesteund door het lijntje dat in het zeil was genaaid.

De mast kon elk moment overboord gaan en dan een gat in de boot slaan. Of op hun hoofden vallen. Leif raakte in paniek. In plaats van dat hij de boot uit de wind stuurde om druk van het zeil te halen, nam hij een verkeerd besluit. ‘Ik moet het repareren,’ zei hij.

Glibberend over de wild schommelende boot, terwijl hij zich met slechts één hand kon vasthouden, kroop Leif over het voordek. Vloekend besefte hij dat hij het gereedschap niet had gepakt. ‘Pak de tang!’ schreeuwde hij over zijn schouder.
Terwijl Robin in de kajuit in de gereedschapskist zocht, hoorde hij een schreeuw. ‘Robin, help! Ik lig in het water!’

Lees het complete verhaal in het meinummer van Reader’s Digest!