Het roer om: operatie vuilnisbelt

... tijdens een vakantie in Cambodja werd hij getroffen door de schrijnende armoe van straatkinderen die leven in het vuilnis. Hij gooide drastisch het roer om en verkocht zijn villa, jacht en Porsche en ging deze kinderen helpen.

Ik vergezel Scott Neeson op één van zijn bezoeken aan Steung Meanchy, een 30 meter hoge berg rottend afval die zich uitstrekt over een gebied van 11 hectare bij de hoofdstad van Cambodja. De stank is overweldigend: een cocktail van rottend vlees, zwavel en uitwerpselen. ‘Voorzichtig,’ zegt Neeson, terwijl hij naar een weggegooide injectienaald wijst. ‘Je wilt niet weten wat voor ziektes je kunt oplopen als je daar in trapt.’ Op deze belt belandt niet alleen huishoudelijk afval, maar ook dat van ziekenhuizen: gebruikte injectienaalden, lichaamsdelen en zelfs geaborteerde foetussen.

Neeson kent talloze kinderen op de vuilnisbelt en zij kennen hem. Hij groet ze, vraagt of alles goed gaat en biedt medische hulp als dat nodig is. Hij heeft ruim 400 kinderen ondergebracht bij de liefdadigheidsinstelling die hij heeft opgericht, het Cambodian Children’s Fund (CCF – Cambodjaanse Kinderfonds). Maar het liefste zou hij alle kinderen helpen.

 

Zonder schooldiploma heeft Neeson zich omhoog gewerkt van hulpje bij een bioscoopexploitant in Adelaide (Australië) tot één van Hollywoods invloedrijkste mensen, wat hem de bijnaam Mr. Hollywood opleverde. Maar in 2003 zei hij tegen een goede vriend: ‘Er moet toch meer zijn in het leven dan het maken van films?’ Hij besloot er 5 weken tussenuit te gaan om een reis door Azië te maken. Eenmaal in Phnom-Penh werd hij getroffen door de grote armoede, en hoe de Cambodjanen onder die omstandigheden toch vriendelijk en vol moed blijven. Een straatarm gezin dat hij hulp bood in de vorm van spullen en geld, verpatste de geschenken en vergokte het geld. Een Cambodjaanse vriend waarschuwde hem voor deze manier van helpen en vertelde hem naar de vuilnisbelt te gaan: ‘Daar zijn kinderen die je hulp echt nodig hebben.’

Toen hij de honderden kinderen door het giftige afval zag zoeken naar recyclebaar glas, metaal of papier in de hoop daar iets mee te verdienen, kreeg hij tranen in zijn ogen. En na een gesprek met 2 moeders, die hij ieder 50 dollar per maand beloofde als ze hun dochters naar school zouden sturen in plaats van naar de stortplaats, vroeg hij zich af of het echt zo eenvoudig was om het leven van twee kinderen te veranderen. Vanaf dat moment besloot hij om tijdens zijn vele zakenreizen elke maand een paar dagen in Phnom-Penh door te brengen. Zeven maanden later had Neeson een gebouw in Phnom-Penh gehuurd, wat personeel aangenomen en 12 dakloze kinderen van de straat en de vuilnisbelt van Steung Meanchy gered. Hij overwoog om zich permanent in Phnom-Penh te vestigen, maar twijfelde nog.

 

Na een telefoontje met een manager van een beroemde filmster over het ‘enorm grote probleem’ van het niet aan boord hebben van het juiste bronwater en eten voor de filmster, hakte hij de knoop door. Kort daarop nam Neeson ontslag en zei hij vaarwel tegen Hollywood, zijn Porsche, jacht, motor en zijn salaris.

 

Inmiddels biedt het CCF ruim 400 kinderen onderdak, voedsel, kleding, gezondheidszorg, onderwijs en een beroepsopleiding en heeft het 47 mensen in dienst. Enkele malen per jaar vliegt Neeson naar Los Angeles om geld voor het tehuis in te zamelen. Omdat er een wachtlijst voor het CCF is, heeft Neeson een dependance van zijn school geopend, waar de kinderen van de wachtlijst alvast Engels kunnen leren.
Toen hij een tijd geleden de 6 jaar oude Leng vroeg wat ze voor haar verjaardag wilde was het meisje verbluft. Dat had nog nooit iemand haar gevraagd. Enkele dagen later vertelde ze hem dat ze een verjaardagstaart wilde. Neeson liet een taart met haar naam maken en organiseerde een feest met honderden vuilnisverzamelaars. In gebrekkig engels zongen ze ‘happy birthday’ voor het meisje. Later die avond hoorde Neeson het meisje zachtjes voor zichzelf zingen ‘happy birthday to me’.