Een weekje bij haar zoon in San Francisco was heerlijk: ‘Ik geniet me suf, vooral van mijn kleindochter.’ Maar om dan weer te gaan werken, vindt ze net zo fijn.

Het feit dat ze een vrouw is, heeft grote voordelen gehad: ‘Ik heb er een vechtersmentaliteit van gekregen.’ Als ze stopt met werken – maar daar kan ze zich nog niets bij voorstellen – gaat ze in Londen of New York wonen, ‘beide fascinerende steden en ik wil m’n hele leven al naar het buitenland’. Eurocommissaris Neelie Kroes (67) over stoppen of doorgaan met werken na de pensioenleeftijd.

Het stond net die ochtend in de krant: heel werkend Nederland blijkt op de eerste dag na de kerstvakantie massaal op internet te zijn gaan zoeken naar mooie vakantiebestemmingen en betaalbare reizen.

Kroes kan zich daar helemaal niets bij voorstellen. ‘Wat moet je saai werk hebben, als dat je eerste bezigheid is als je na een aantal vrije dagen weer op kantoor komt.’ Zelf vindt ze het altijd heerlijk weer aan de slag te gaan. Zij heeft dan ook bepaald geen saai werk, de laatste tijd al helemaal niet. De kredietcrisis maakt het toch al drukke bestaan van een eurocommissaris, die met financiële zaken belast is, nog hectischer.

‘Doordeweeks woon ik in Brussel. Ik sta elke ochtend om kwart over zes, half zeven op, lees wat stukken, word even over acht opgehaald of loop naar kantoor en blijf daar tot negen uur, half tien ’s avonds. In Brussel hebben ze heel lange lunchpauzes, die gebruik ik niet, ik eet m’n broodje of beker yoghurt op kantoor op, lees weer stukken, vergader, lees opnieuw stukken tot ik van kantoor wegga. Als ik thuiskom, ben ik echt uitgeteld, dan neem ik een glas wijn, lees de krant en taai af. Om een uur of elf, half twaalf lig ik in bed, kijk nog even televisie en ga slapen. Dat zijn dus pittige werkdagen.’

Dat mag je wel zeggen. Dat doen de meeste 67-jarigen u niet na.

Nou ja, ik voel me fitter dan ooit en er is veel werk, dus waarom niet? Het werk was al fascinerend, maar het is onder de huidige omstandigheden nog een slag fascinerender geworden. Het woord ‘fascinerend’ heeft iets gezelligs, maar er is natuurlijks niks gezelligs aan: aan de kredietcrisis en de recessie. Zoiets maak je maar één keer in je leven mee, sommige mensen maken het hopelijk nooit mee. Mijn portefeuille is de interessantste en belangrijkste op dit moment en het is heel bijzonder om in de keuken mee te maken wat er gebeurt en hoe we dat gaan oplossen. Stel je voor dat alle Europese landen op eigen houtje de problemen te lijf gingen, dat zou oorlog worden, een voetbalwedstrijd zonder spelregels, waarin de een de ander zou onderuithalen, om er zelf zo goed mogelijk uit te komen. Europa is nog nooit zo belangrijk geweest als vandaag de dag.

En daar wilt u dus graag bij zijn en bij blijven, ook in een volgende termijn?

Deze maand zijn er Europese verkiezingen en in het najaar zal de nieuwe Europese Commissie gevormd worden. Ik denk dat ons gevraagd wordt tot januari 2010 aan te blijven, om een soepele overgang mogelijk te maken. Tot die tijd ga ik er in ieder geval voor de volle 100 procent tegenaan. U weet zelf dat je nooit moet zinspelen op een mogelijk vertrek, dan ben je uitgespeeld.

U bent tegen die tijd 68, wilt u dan nog een nieuwe termijn van vijf jaar?

Als mij dat gevraagd wordt, heel graag. Ik ben nog goed gezond, zoals ik al zei: fitter dan ooit en mijn werk is nog lang niet klaar.

U bent dan 73, als u stopt.

Nou en? Gelukkig geldt in de Europese Commissie geen leeftijdslimiet. Frits Bolkestein was 71 toen hij stopte en mijn Franse collega, vice-voorzitter Jacques Barrot wordt volgende maand 72. Verspilling van talent, dat is het, die voorgeschreven pensioenleeftijd van 65 jaar, die we trouwens niet lang meer kunnen volhouden. Kijk maar eens naar de bevolkingsopbouw in Europa. Ooit zag die eruit als een keurige pyramide met een brede basis van werkenden en een smalle top van gepensioneerden. Dat is nu volledig omgekeerd, de brede basis wordt straks gevormd door de ouderen en de smalle top door de jongeren. De pensioenleeftijd moet dus omhoog, wat mij betreft geleidelijk naar 70 jaar. Maar niet zo geleidelijk, als ik wel eens heb gelezen: één maand per twee jaar of zoiets, nee, dat moet echt snel gebeuren. Dat kan ook best, want die 65 jaar is ooit vastgesteld in een tijd dat het merendeel van de mensen nog zware lichamelijke arbeid verrichtte, zoals mijn grootvader, die melkboer was en met een handkar met grote koperen vaten erop door de straten liep. In de winter met dikke sokken om zijn schoenen tegen het uitglijden. Ik herinner me niet dat die man ooit met pensioen is gegaan. Net zomin als mijn vader, die een eigen transportbedrijf had. Hij is 86 jaar geworden en heeft zich, volgens mij, tot zijn tachtigste met z’n bedrijf bemoeid. Mijn broer had het inmiddels overgenomen, dus die zuchtte wel eens onder die blijvende aanwezigheid van vader, maar ja, zo gaat dat met iemand die écht hart voor de zaak heeft. Bovendien geloof ik er heilig in dat werken je wakker en op de been houdt. Ik snap echt niets van mensen die op hun veertigste al zitten uit te rekenen hoe lang ze nog moeten.

Hoe liggen uw kansen op een nieuwe termijn als eurocommissaris?

Dat is een politieke beslissing. Ten eerste moet er onderhandeld worden door de deelnemende landen welke portefeuille een land krijgt. En vergis je niet: mijn portefeuille is uitermate geliefd. Welk land die graag zou willen hebben? Je kunt beter zeggen: welk land wil hem níét hebben. Als er een andere portefeuille voor Nederland uit de bus zou komen en men zou mij, bijvoorbeeld, landbouw en visserij aanbieden, zou ik, met alle respect voor de vis, ‘nee’ zeggen.

Voorzitter Barroso schijnt graag met u door te willen. Dan zijn er natuurlijk de politieke partijen in eigen land: vooral CDA en PvdA. PvdA-lobbyist, kamerlid Pierre Heijnen zei tegen me, dat hij zou aanraden geen eigen PvdA-kandidaat naar voren te schuiven, als dat zou betekenen dat Nederland, met u, de portefeuille mededinging zou kunnen houden. Landsbelang boven partijbelang, zei hij.

Petje af voor de PvdA.

Geldt dat ook voor het CDA?

Denk ik niet. Ik denk, dat die wel revanche wil nemen, nu het CDA geen burgemeester meer heeft in een van de vier grote steden. De benoeming van Aboutaleb in Rotterdam – de derde PvdA-er in een grote stad – zit hen nog steeds dwars. Ik hoorde dat het CDA-minister Maria van der Hoeven of Jaap de Hoop Scheffer naar voren wil schuiven voor Europa. We zullen zien. Ik wacht het in alle rust af. Nederland moet sowieso zijn uiterste best doen om deze belangrijke portfeuille te houden. Wie dat moeten doen? Vooral Balkenende en Wouter Bos, lijkt me.

Na uw vertrek uit Brussel – wanneer dat dan ook wordt – moet u een nieuw leven opbouwen. Wordt dat niet lastiger naarmate je ouder wordt?

Waarschijnlijk wel. Daarom zal ik in mijn toekomstige woonplaats Londen of New York maar een appartement zoeken met een goed plekje voor een rollator, zodat ik makkelijk naar buiten kan komen. Naar een cafeetje op de hoek, waar ik m’n kopje koffie kan drinken en een krantje lezen. Eenzaam? Dat kun je overal zijn, net zo goed in Amsterdam, Wassenaar als in New York. Dat ligt vooral aan jezelf. In Brussel zal ik zeker niet blijven wonen, daar kom ik op elke straathoek iemand van het Europarlement tegen en dat is dan een levensfase die ik afgesloten heb. Mijn huis in Wassenaar staat in de verkoop, maar ja, de kredietcrisis, he? Een jaar geleden is het helemaal leeggestolen. Heel professioneel. Ondanks dubbele beglazing en alarm. In het kwartier tussen het afgaan van het alarm en de aankomst van de bewaking was het huis al leeggehaald. Net als meer huizen in die omgeving. Volgens de burgemeester het werk van een Oosteuropese bende, maar dat vind ik nogal flauw om te zeggen als je niemand hebt opgepakt. Ik zit de weekeinden nog daar, het is een prachtige plek, maar te groot voor mij alleen. Ik zeg altijd maar: de tijd lost elk probleem op, ook dit.