Vorige maand presenteerde ik de live finale van Benelux Next Top Model. In een reclame-onderbreking ergens halverwege de show, trok ik snel mijn zilvergrijze avondjurk uit, en verwisselde die voor een zwarte. Maar toen ik na afloop van het programma aan Richard vroeg welke jurk hij het mooist had  gevonden, bleek dat hij niet eens had opgemerkt dat ik twee totaal verschillende dingen had gedragen. Dat had ik kunnen weten want het aloude trucje: ‘Nee hoor, schat, dit topje heb ik al heel lang’, werkt bij Richard al jaren. En niet alleen bij hem.

De meeste mannen registreren nauwelijks wat een vrouw aan heeft. Hoewel uit onderzoek is gebleken dat de bloeddruk van een man wel degelijk reageert op golvend haar en hoge hakken, kan hij zich met de beste wil van de wereld niet herinneren wát dat dan voor hakken waren. Hoe langer de benen, hoe korter het geheugen – zoiets zal het wel zijn.

Nee, dan vrouwen. Die hebben daar maar één oogopslag voor nodig: dat zijn hakken uit de Jimmy Choo-collectie van H&M. Met een glitterjasje van de Mango. Maatje te klein, dat wel. ‘Ja-haaa,’ verzuchtte Richard, ‘vrouwen registreren dan misschien wel alles, maar ze waarderen niks!’ Tja, daar kan ik hem helaas geen ongelijk in geven.

Vrouwen gedragen zich op feestjes niet zelden als de modedouane: alle aanwezigen gaan door de bodyscanner. En signaleert de douane een gedateerd jurkje (‘Kijk nou, zó vorig seizoen’), een iets te strakke broek (‘Is haar spiegel soms kapot?’) of een uitbundig decolleté (‘Wordt ze daar niet een beetje te oud voor?’), dan wordt de draagster genadeloos gefileerd.

Volgens een vriend van mij komt dat omdat vrouwen van oudsher op uiterlijk met elkaar moesten concurreren. Dat zal best zo zijn, maar mannen concurreren ook – alleen anders. Waar vrouwen samendrommen rond de nieuwste tas van Balenciaga, groeperen mannen zich rond de nieuwste iPhone 3GS 32GB.

Mensen zien nu eenmaal wat ze wíllen zien. Ze registreren alleen datgene waar hun interesse naar uitgaat. En bij mannen is dat inderdaad niet de kleding – want die gaat straks toch uit, hopen ze.

Maar hebben vrouwen nu écht ­zoveel meer oog voor detail? Nee, blijkt uit een geestig psychologisch onderzoek naar waarneming. Wetenschappers stuurden een ‘toerist’ de straat op, die met een plattegrond aan voorbijgangers de weg moest gaan vragen. Terwijl zo’n voorbijganger de route stond uit te leggen, liepen er ‘toevallig’ twee werklui met een ondoorzichtige plaat tussen de toerist en de proefpersoon door. Dit moment werd gebruikt om de toerist te vervangen door iemand anders met dezelfde kleren aan. Wanneer de werklui waren gepasseerd, gingen alle proefpersonen gewoon door met het uitleggen van de route – mannen én vrouwen. Viel het dan niemand op dat daar een geheel ander mens stond? Nee.
 
Hoewel ik mezelf graag wijsmaak dat het mij wél was opgevallen, denk ik dat de realiteit anders is. Er blijkt namelijk een groot verschil te zijn tussen kijken en zien. De meeste mensen brengen een groot deel van de dag door op de automatische piloot. Heb ik nu wel of niet mijn auto op slot gedaan? We hebben wel gekeken, maar we hebben het niet geregistreerd.

Iedereen kent het irritante fenomeen dat iemand op een feestje zogenaamd met jou staat te praten, terwijl hij in werkelijkheid alleen maar over je schouder staat te loeren of er niet ergens een betere gesprekspartner voorhanden is. Zo werkt het helaas ook in relaties. Zeker in de midlifecrisis zien geliefden elkaar letterlijk niet meer staan. Maar aan het begin van 2010 is het misschien goed om je te realiseren dat je helemaal geen nieuwe liefde, nieuwe baan of zelfs een heel een nieuw leven nodig hebt. Kijk eerst eens met ‘nieuwe’ ogen, en verras jezelf met wat je ziet.