Liever naïef dan zonder gevoel

Zou u helpen of doorlopen? Anne Mullens besloot op haar gevoel af te gaan.

Mijn dochter Maddy en ik liepen op een avond terug naar ons hotel in New York toen 3 fietsers voor onze neus op elkaar botsten. Ze begonnen woest tegen elkaar te schelden en het geheel eindigde in geduw en getrek. We waren geschokt door de uitbarsting van geweld. Een voetganger achter ons zei hardop: ‘Ik haat New York. Altijd geweld en woede net onder de oppervlakte. Ik wil hier weg.’ Het was een man van achter in de dertig met een groen T-shirt met de naam van een joodse liefdadigheidsinstelling erop een keppeltje op zijn achterhoofd. Hij keek me aan en schudde zijn hoofd. We raakten aan de praat. ‘Je gelooft nooit wat mij vandaag is overkomen,’ zei hij. Hij kwam erlijk en betrouwbaar op me over, dus we vroegen hem wat er gebeurd was.

Ari, zo heette de man, was een maand in Amerika als vrijwilliger voor een orthodox-joodse organisatie. Die ochtend had hij passages uit de Torah voorgelezen aan een ernstig zieke in het ziekenhuis. Maar toen hij ’s middags uit een taxi stapte om weer terug naar Philadelphia te reizen, was de taxi weggereden met al zijn bezittingen, waaronder zijn portemonnee en paspoort.

Werd ik nu opgelicht?

Hij had 4 uur doorgebracht op het politiebureau om aangifte te doen, maar ze wilden hem geen geld geven om thuis te komen. Inmiddels was het Britse consulaat gesloten. Hij kon nu alleen nog rondlopen tot het consulaat de volgende ochtend weer open ging. Hij had voorbijgangers om hulp gevraagd, maar niemand wilde helpen. Ik vroeg hem in een opwelling hoeveel hij nodig had. Zijn gezicht klaarde op en dankbaar nam hij geld voor een treinkaartje in ontvangst. Omdat ik nog een beetje twijfelde zei ik nog: ‘Misschien licht u me wel op, maar dat doet u dan heel goed.’ Hij verzekerde mij van niet en vroeg om mijn visitekaartje en beloofde het geld terug te betalen.

Goedgelovig of behulpzaam?

Mijn nicht riep: ‘Dat je daar bent ingetrapt!’ Maar ik schaam me niet voor mijn goedgelovigheid. Het betekent dat ik mensen kan vertrouwen en kan meeleven, en die eigenschappen vind ik belangrijk. Vrienden en familieleden aan wie ik het verhaal vertelde, vonden meestal dat ik het juiste had gedaan. Ze vertelden me over hun eigen ontmoetingen met vreemden die hen hadden geholpen. Ik ben ook wel eens geholpen toen ik als alleenreizende studente in de winter op een Duits treinstation in tranen uit brak, omdat alle jeugdherbergen vol zaten en ik geen geld had voor een hotel. Een jonge vrouw bood mij onderdak aan en 28 jaar later ben ik haar daar nog steeds dankbaar voor. Dus laat die ‘Ari’ maar genieten van mijn 45 dollar. Ik zou het hem zo weer geven. Lepe oplichters hebben waarschijnlijk meer problemen dan ik ooit zal hebben. Ik wil niet leven als een wantrouwige cynicus, niet reizen terwijl ik constant op mijn hoede moet zijn voor mogelijke bedriegers.

Ari, heb ik besloten, is mijn visitekaartje kwijtgeraakt.

Liever naïef dan zonder gevoel - juli/ augustus 2010