In een krantenartikel op internet las ik dat het weer helemaal hip is om je te laten fotograferen met je blote, zwangere buik. De eerste die dat deed, was natuurlijk de actrice Demi Moore. Haar ‘naakte’ Vanity Fair-cover bracht in 1991 wereldwijd een enorme schok teweeg, want een zwangere buik werd destijds niet bepaald gezien als iets dat geschikt was om te etaleren. Men vond het smakeloos, beschamend en vulgair.

En precíes diezelfde woorden kwam ik ook nu weer tegen, in de tientallen reacties onder het artikel. Bijna twintig jaar na Demi’s gedurfde pose vindt het gros van de mensen een zwangere buik nog steeds onsmakelijk – met name wanneer de foto’s worden ingelijst en aan de muur worden gehangen. ‘Ugh,’ schreef een vrouw, ‘dan kom je ergens op visite, en dan moet je verplicht naar die uitpuilende navel kijken, omringd door striae en blauwe aderen!’ Ik vind dit een nogal wonderlijke reactie. Want wat is er natuurlijker dan een zwangere buik? In de sauna of op het strand zie je toch ook vrouwen die in verwachting zijn? En laten we de mannen met de bierbuiken niet vergeten; die doen soms niet onder voor een olifantendracht.

Maar er waren ook heel wat reageerders die niet eens zozeer aanstoot namen aan de uitpuilende navel, maar meer aan het gegeven dat mensen überhaupt een afbeelding van zichzelf aan de muur spijkeren: ‘Je hangt toch geen foto’s van jezelf op? Dat is zo verschrikkelijk ordinair,’ was een veelvoorkomende reactie. Nou zeg. Weet je wat ík ordinair vind? Dat iemand zich meent te mogen bemoeien met wat andere mensen in hun eigen huis doen. Wat heb jij er over te zeggen dat de buurvrouw haar blauwe aderen boven de bank wil hangen? Misschien was ze wel heel erg trots op haar zwangere buik, en wilde ze graag een tastbare herinnering aan die bijzondere tijd.

Ik werd een keer rondgeleid in het nieuwe huis van kennissen, toen er in de slaapkamer boven het echtelijke bed een zeer grote zwartwitfoto van de vrouw des huizes bleek te hangen. Topless. Die zag ik niet aankomen. Maar wie ben ik om daar een waardeoordeel over te hebben? Zíj vinden het mooi, en blijkbaar geneerden zij zich er totaal niet voor.

Natuurlijk moet je enige discretie in acht nemen als je derden trakteert op privéfoto’s; niet iedereen kan een reeks bloederige close-ups van jouw bevalling waarderen (‘Kijk, je kunt het hoofdje al een beetje zien!’). Met een dikke stapel vakantiefoto’s doe je zelfs je beste vrienden geen plezier. Er zit nu eenmaal een kritische grens aan de hoeveelheid zinloze informatie die een mens kan verdragen (‘Wat leuk zeg – voor, naast, op, bij, tussen en achter de Chinese Muur. Heb je nog meer?’). Maar wat mij betreft is er helemaal niks mis met het ophangen van foto’s van jezelf en je gezin. Sterker nog: uit een onderzoek is gebleken dat kinderen die opgroeien in een huis waar foto’s van hen zijn ingelijst, beter in hun vel zitten. Wil je het zelfvertrouwen van je kinderen een duwtje in de rug geven? Maak dan een foto terwijl ze iets doen waar ze goed in zijn, en geef het resultaat een prominent plaatsje in huis. Ik heb in mijn gang een wisselende ‘galerie’ van mooie vakantiemomenten, gelukkige herinneringen en bijzondere gebeurtenissen. Zoiets vind ik helemaal niet ‘verschrikkelijk ordinair’, maar getuigen van een gezonde levenslust.

Niet dat ik dit van huis uit heb meegekregen. Mijn ouders hingen niemand aan de muur – behalve de doden. Eerst werd het portret van opa Sjef naast de televisie gehangen, daarna volgde opa Max en toen oma Jeanne. Het etaleren van vrolijke familiefoto’s stond haaks op de ‘doe maar gewoon’-houding van mijn ouders. Maar hoe gewoon is het eigenlijk om geliefden pas te eren na de dood? En waarom verbergen sommige mensen bepaalde gebeurtenissen het liefst in een gesloten fotoboek dat ergens stof staat te happen? Er zijn er ook genoeg die het zo moeilijk vinden om naar zichzelf te kijken, dat ze verkrampt wegduiken zodra er ergens een foto wordt gemaakt. Ik zou willen zeggen: durf toch te lachen! En durf te herinneren. Want het leven is om in te lijsten.