Een van zijn ogen was dichtgevroren. Hij had dagen niet geslapen en hij hallucineerde. Al 36 uur werd hij geplaagd door waanvoorstellingen. Vanuit een ooghoek zag hij het huis van zijn opa staan, maar als hij zich omdraaide verdween het. Zijn opa, zijn vrouw, zussen en een neef verschenen allemaal achter hem. Hij wist dat ze er niet echt konden zijn – zijn opa was in 2002 overleden en de anderen waren thuis in de VS – maar hij besloot er in mee te gaan.

‘We redden het,’ zei hij tegen zijn familie. ‘We halen het.’

Hij bleef die laatste zin herhalen en besefte tegelijkertijd dat zijn kans op overleven met het uur kleiner werd.

Todd Carmichael, een 45-jarige avonturier uit Philadelphia, doolde al 39 dagen in zijn eentje rond op Antarctica. In die tijd was hij 20 kilo afgevallen en zijn borstkas knelde. De wind haalde snelheden tot 160 km/u en beukte als een bokser op zijn lichaam. Carmichael had meer dan 1100 kilometer gelopen, met een slee achter zich aan die hij Betty de Big noemde.

Toen hij een maand geleden aan zijn tocht begon, was Betty beladen met 120 kilo aan voorraad, vooral voedsel. Nu droeg ze nog amper 30 kilo, maar Carmichael had zoveel kracht verloren dat de slee nog net zo zwaar voelde. Hij vermoedde dat zijn voeten deels waren bevroren, maar een laars uittrekken om het te controleren kon niet; als hij dat deed zou zijn voet direct opzwellen en zou hij zijn laars niet meer aan krijgen. Veel pooltrekkers waren omgekomen door bevriezing van ledematen.

Hij was nu al meer dan 40 uur onafgebroken op de been. De finish – een Amerikaans onderzoeksstation op de Zuidpool – was vlakbij. Hij meende het in de verte al te kunnen zien. Het probleem was dat hij niet wist of het echt was of weer een hallucinatie.

Carmichael stond voor een keuze van levensbelang: de slee blijven trekken met het risico dat hij dood zou neervallen. Of verdergaan zonder spullen en voorraden. Als hij de afstand verkeerd inschatte, of als het station een waanvoorstelling was, had hij geen enkele speling meer.

Hij liet Betty los.

‘Ik kom je halen,’ zei hij. ‘Ik laat je hier niet achter. Ik kom terug.’