Ultieme moed op de catwalk

Ze is natuurlijk ook opgetogen om in de Chelsea Studio’s te zijn en te worden voorbereid op een tv-optreden. De visagist werkt als laatste nog even Vivians lippen bij. Kleding en make-up zijn belangrijke details voor een aspirerend model en actrice zoals zij, en dat geldt ook voor haar kapsel. Maar over haar haar hoeft ze zich geen zorgen te maken: ze is kaal. Dit is het gevolg van de chemotherapie tegen osteosarcoom, een vorm van botkanker.

 

De ziekte is de reden dat deze tiener uit een voorstad van Memphis (Tennessee) in een kleedkamer van de New Yorkse studio zit. Ze gaat op tv haar verhaal over haar strijd tegen kanker vertellen. Ze hebben haar verteld dat ze in een populaire ontbijtshow komt. Het St. Jude Children’s Research Hospital in Memphis, waar ze behandeld wordt, heeft dit geregeld. Maar er wacht haar een verrassing.

 

Er wordt op de deur geklopt. Even denkt Vivian nog dat het een productiemedewerker is. Ze draait zich om en houdt middenin een zin op met praten: ze heeft de persoon direct herkend. De tv-producent had geen beter verbaasd gezicht kunnen regisseren. ‘O, hoi!’ roept Vivian tegen de bezoekster: haar grootste idool, voormalig supermodel en televisiester Tyra Banks. De verrassing, geregeld door het ziekenhuis en haar vader, is dat Vivian niet in een ontbijtprogramma komt maar te gast is bij de Tyra Banks Show, die door 2,2 miljoen Amerikanen wordt bekeken.

Een paar minuten voordat Tyra de kleedkamer van Vivian binnenkwam met een cameraploeg, vertelde Vivians vader op het podium zijn dochters verhaal. Bij Vivian, cheerleader en model, werd op haar twaalfde in haar rechterbeen botkanker vastgesteld. Tot nu toe heeft ze de kanker verslagen, maar de ziekte en het herstel hebben haar modellenwerk op een zijspoor gezet.

Op een gegeven moment voelde Vivian zo’n hevige pijn in haar knie dat haar ouders met haar naar een specialist gingen. De kwaadaardige tumor aan de bovenkant van haar rechterscheenbeen was zo groot als een pingpongbal. De artsen vertelden het meisje, dat haar zinnen had gezet op een vak waarin lichamelijke perfectie een must is, dat zij het zieke deel van haar been moesten ¬verwijderen en vervangen door een metalen prothese. Ze zou er een groot litteken op haar been aan overhouden. Ze had ook een beugel voor haar voet nodig en zou altijd mank blijven lopen.

 

Toen de arts Vivian de diagnose vertelde bracht het haar niet van haar stuk. ‘Ze reageerde ontzettend volwassen,’ vertelt Vince Laws. ‘Mijn vrouw en ik voelden de grond onder onze voeten verdwijnen en wisten even niets te zeggen, en Vivian bleef maar doorvragen, over de procedure en wat er nu zou komen. Ze schrok niet van de antwoorden.’

Vivian had zich voorgenomen niet bang te worden. Vivians vader zoekt de oorsprong van haar plotselinge volwassenheid in het overlijden (aan kanker) van haar opa en oma aan moeders zijde een jaar voordat ze zelf kanker kreeg. Het meisje zag haar moeder fulltime voor hen zorgen. De dag dat haar oma overleed, was Vivian op majoretteles en zag ze vanuit het raam het huis van haar grootouders waar ze de ambulance de oprit op zag rijden. Ze was erg close met haar opa en oma. ‘Ik wilde hen niet volgen, dus ik besloot koppig te vechten,’ zegt ze. Van tv wist ze ook dat sommige kankerpatiënten vinden dat ze veel pech hebben en boos worden op de wereld. ‘Ik besloot op dat moment in de spreekkamer dat ik niet zo wilde zijn.’ Haar oncoloog dr. Najat Daw: ‘Die houding heeft haar erdoorheen gesleept.’
 
September 2010