Vorige maand las ik een interview met Jennifer Aniston waarin de actrice zei dat ze meestal voor romantische komedies wordt gevraagd, maar dat ze ook wel eens in een actiefilm zou willen spelen. Bondgirl, dat leek haar wel waten niet in de laatste plaats omdat Daniel Graig zo’n lekker ding is. Gelijk heeft ze. Mijn drie minuten in de Bondfilm Tomorrow Never Dies vond ik al een fantastische belevenis, laat staan dat je een van de hoofdrollen zou mogen spelen naast de meest aantrekkelijke Bond ooit. Maar helaas zit dát er voor Aniston niet in, want haar terloopse suggestie werd overal weggehoond. En waarom? Vanwege haar leeftijd. ‘Je bent veel te oud, Jen,’ schamperde Ab Zagt, filmrecensent van het AD. Kom op, Ab! De jeugdige, afgetrainde Aniston is net 40 geworden; ze staat niet met één been in de AOW. En daarbij: Daniel Craig is 41. Maar bij vrouwen schijnen de jaren toch anders te tellen dan bij mannen. Vrouwen lijken te verouderen in hondenjaren, dus maal zeven. Tenminste, dat is Sally Field overkomen. Deze actrice speelde de vriendin van Tom Hanks in de film Punch Line. Nog geen zes jaar later werd zij in Forrest Gump gecast als … zijn moeder. Toen ik hier onlangs mijn verbazing over uitsprak, opperde een mannelijke collega dat ik wellicht ‘extra gevoelig’ ben voor dit onderwerp omdat ik zelf net 40 ben geworden. Extra gevoelig ben ik volgens mij niet, want ik lig geen seconde wakker van mijn leeftijd. Maar ik ben me wel extra bewust geworden van de neerbuigende manier waarop er over ouder wordende vrouwen wordt geschreven.

Als twintigjarige viel me dat gewoon niet op. Nu wel. Neem nou Madonna. Toen zij laatst een modecollectie voor H & M had ontworpen, vroegen sommige columnisten zich af of de vijftigjarige popster niet veel te oud was voor dat publiek. Dat Karl Lagerfeld (die de vorige collectie had gemaakt) 71 is, werd voor het gemak maar even vergeten. Helemaal bont werd het toen Madonna vorig jaar grote successen boekte met haar Sticky and Sweet Tour. In ieder land woedde namelijk dezelfde discussie: kán het nog wel, een vijftigjarige vrouw in stoeipakjes met netkousen? Een Amerikaanse recensent schreef zelfs dat hij er onpasselijk van was geworden, want ‘de enige reden dat een vrouw van die leeftijd nog kronkelend over het podium hoort te gaan, is wanneer ze een epileptische aanval heeft.’ Het lijkt wel of sommige mensen er moeite mee hebben dat een vrouw van vijftig nog zo fit, succesvol en uitdagend kan zijn. Dat heeft blijkbaar iets intimiderends. Want vrouwen horen hun plaats te kennen; moeten beseffen wanneer hun uiterste verkoopdatum is verstreken. Voor mannen ligt dat anders – kijk maar naar Prince. Die wordt deze maand 51 en loopt nog steeds op hooggehakte laarzen aan zijn gitaar te likken. Steven Tyler van Aerosmith is inmiddels zestig. Ook hij rockt gewoon door met z’n shirt open tot aan zijn navel, skinny leggings en cowboylaarzen. En waarom ook niet? Maar bij Madonna heet zoiets ‘grannyporn’ (oma porno).

Blijkbaar is de ene veertiger de andere niet. Het zullen de honden-jaren wel zijn. Dat geldt waarschijnlijk ook voor het theaterstuk dat Waldemar Torenstra binnenkort gaat opvoeren. Daarin speelt hij volgens het persbericht ‘een jonge vent die verliefd wordt op een oudere vrouw van veertig.’ Even voor de goede orde: Torenstra zelf is 36. Is er dan helemaal niets veranderd sinds The Graduate, waarin Anne Bancroft (destijds 36) de hitsige huisvrouw-op-leeftijd moest portretteren die de jonge student Dustin Hoffman (destijds 30) probeerde te verleiden? Toch denk ik van wel. Vrouwen af-rekenen op hun leeftijd is zó tweeduizend-nul. Ab Zagt zou als zelfbenoemd filmkenner moeten weten dat de sexy Halle Berry ‘al’ 36 was toen zij haar rol als Bondgirl speelde in Die Another Day. Juist de nieuwe, realistische 007 zou gebaat zijn bij een nieuw, realistisch vrouwbeeld. En met fruitige veertigers als Uma Thurman, Julia Roberts, Jennifer Aniston, Demi Moore, Elizabeth Hurley en Nicole Kidman is er keuze genoeg. ‘Oudere vrouwen zijn als de macaronischotel van gisteren,’ zei mijn eigen Richard laatst met zijn gebruikelijke gevoel voor poëzie. ‘Het korstje is dan misschien niet meer zo knapperig, maar de smaak is er des te beter in getrokken.’