Angela Schijf, 29 jaar. Een actrice met het cv van een veertiger. En dat voor iemand die opziet tegen het ouder worden. Misschien wel juist daarom. Stilzitten kan ze niet. ‘Ik moet altijd van alles van mezelf.’ Als 16-jarige debuteerde ze in Goede Tijden, Slechte Tijden. Toen ze de soap na drie seizoenen verliet, bewees ze zichzelf binnen een jaar op het toneel in de musical 42nd Street en in Ik ook van jou op het witte doek.

In Antwerpen leeft ze met haar man Tom Van Landuyt (41), een Belgische acteur en muzikant, en haar dochters Bloem (4) en Mensje (2) in de luwte van de roem. Toch speelt een groot deel van haar leven zich nog altijd af op vaderlandse bodem. Veel daarvan in Limburg waar ze regelmatig verblijft voor de opnames van de politieserie Flikken Maastricht. Reader’s Digest ontmoette Angela Schijf in een eetcafé in de Limburgse hoofdstad. Wat opviel is haar bescheidenheid, de zorgvuldig gekozen woorden en de – soms – licht Vlaamse tongval. Want hoe je ook je best doet: leven op Belgische bodem is niet zonder gevolgen.

Het tweede seizoen van Flikken Maastricht loopt. Hoe is de samenwerking met Victor Reinier?

Hij is een zeer begeesterde man. Hij bijt zich echt vast in die serie, windt zich erover op. Het is erg prettig om te werken met iemand die zo’n geestdrift heeft. Ik ben ook ambitieus, wil ook het beste ergens uit halen. En dat wakkert het vuur in ons beiden aan. We kunnen elkaar goed de baas.

In hoeverre lijk jij op je karakter Eva van Dongen, een stoere politie-rechercheur?

Ik ben ook wel een stoere meid, denk ik. Ik hou van actie en gevaar. Eva is zo’n type van eerst doen dan denken, erg impulsief. Ik ben meer een denker. Maar soms verword je een beetje tot elkaar, zeker als je zo lang met een rol bezig bent. Ik leef nu best staccato; dat is echt iets wat ik in Eva heb gestopt.

De serie speelt in Maastricht; toch ontbreekt de zuidelijke tongval.

Daar is bewust voor gekozen. Ik heb het vorig jaar de eerste paar dagen wel gedaan, maar je moet het met z’n allen doen of helemaal niet. We hebben toen besloten het niet te doen. Het is anders dan Van God Los, waarin we het wel deden. Maar dat was een film. Daar kijk je anderhalf uur naar en dan is het klaar. Bij een televisieserie blijf je geloofwaardiger als je dicht bij jezelf blijft.

Bekijk je de serie zelf ook?

Ik kijk alles terug en ik vind het natuurlijk verschrikkelijk. Haha! Ik ben al dertien jaar naar mezelf aan het kijken, maar het zal nooit wennen. Ik vind het steeds weer vreselijk en onzekermakend. Het is in mijn ogen nooit goed genoeg.

Remt onzekerheid jouw ambities?

Nee, angst is een slechte raadgever. Als ik ergens bang voor ben, doe ik het juist. Maar acteurs zijn onzekere wezens. Je bent zo kwetsbaar, zo met emoties bezig. Je staat altijd in je nakie. Ik zie het zelfs bij de cracks, de iconen als een Anne Wil Blankers. Je wordt voortdurend heen en weer geslingerd door – weliswaar opgeroepen – emoties, maar toch gaat dat wel door je lijf. Het is wel van mij.

Kijk je vooruit?

Ik maak wel plannen, maar die durf ik niet uit te spreken. Op dat gebied ben ik ontzettend bijgelovig. Ik ben bang dat het ongeluk brengt.

Wat beschouw je als het hoogtepunt tot nu toe?

42nd Street. Daarmee liet ik zien dat ik geen soapmeisje meer was. Ik stond voor een muur van mensen in Carré en ik voelde dat ik mijn ding aan het doen was. Vreet mij maar op, ik vreet jullie op. Ik voelde me zo sterk. Terwijl het ook een kwetsbaar moment was, omdat ik enorm had kunnen afgaan. Het had voorbij kunnen zijn. Die Schijf kan niks, hup, door de achterdeur naar buiten.

Je woont al jaren in België. Waarin onderscheidt de Vlaming zich van de Nederlander?

Dat is lastig om te zeggen. Het Vlaamse leven stopt een beetje bij mijn voordeur. Ik blijf een Hollandse. Wat dat betreft zit ik ook in een soort schizofrene situatie. Ik woon in België, maar werk in Nederland en al mijn vrienden wonen hier. Ik ben bijvoorbeeld nog nooit aan de Belgische kust geweest.

In HP/De Tijd stond eerder dit jaar een artikel waarin de Belg, en met name de Vlaming, werd neergezet als een onderontwikkeld, protserig, onbeschoft en stiekem mens. Wat herken jij van die typering?

Dat ze onderontwikkeld zijn lijkt me onzin. Het is een vooruitstrevend land. Bovendien zijn de Vlamingen veel taalgevoeliger. Ik zeg wel af en toe tegen mijn man: ‘Doe nou niet zo Belgisch.’ Daarmee bedoel ik: doe eens iets spontaner. Dat mis ik een beetje in de Belg die ik zoal tegenkom. Ze zijn wat stuurser. Maar zij vinden onze directheid en openheid misschien wat Amerikaans aandoen, een beetje nep dus. Een Belg is wat gereserveerder, moet een beetje opstarten. Dat kan wat saai overkomen, maar als je hem hebt, heb je hem denk ik ook helemaal.

Wat waardeer je aan de Belgen?

Het morele en het gedisciplineerde. Beleefde omgangsvormen. En het eten natuurlijk. Ik kan bij Tom niet met soep uit een blik aankomen. O nee, zeg.