De lach aan mijn kont

Er is een zwart meisje op school. Dat gerucht hoorde ik op mijn eerste dag op het conservatorium in Utrecht. Ik dacht: leuk! Ik wil haar ontmoeten! Maar dat meisje bleek dus ikke te zijn. Daar begon het misverstand al. Goed, ik kom uit Curaçao. Ik ben een kind van immigrantenouders: mijn vader stamt af van Duitse bosnegers, mijn moeder komt uit Venezuela, mijn oma is joodse en mijn opa indiaan. Dan kom ik op m’n zeventiende in Nederland, en dan ben ik een neger! Ik vond het wel grappig, maar ik snapte het niet. Ik ben niet eens chocoladebruin. Eerder koffie verkeerd.

Het conservatorium is een vrij blanke, elitaire omgeving. Of je hebt veel talent, of je bent van huis uit enorm gestimuleerd in muziek. Het is gewoon zo dat welgestelde ouders het vaker belangrijker vinden dat een kindje vroeg naar vioolles gaat. Ik had die muzikale achtergrond niet, dus dat clashte. In het theorieklasje was ik de domoor. Ik wist echt niet wat een Napels sextakkoord was. Maar bij de expressieve vakken excelleerde ik – sommige docenten zagen mij als het grootste zangtalent in jaren. Ik had niet veel met de vioolmeisjes. Ik kon goed opschieten met de slagwerkers en de koperblazers. Die waren meer van de fanfare, hè. Gezellig!

In het studentenhuis woonde ik met allemaal macamba’s. Een macamba is de Antilliaanse ‘troetelnaam’ voor Nederlanders. Het betekent letterlijk: witte glibberige vis. Mooie vissen hebben kleurtjes, begrijp je? Het lijkt niet erg complimenteus, maar het valt mee. Mijn medestudenten wilden graag mee-eten als ik had gekookt. Dan mocht ik de volgende dag gerust bij hun aanschuiven. Maar ja, dan kreeg ik geprakte aardappelen met iets doorgekookt groens ernaast. Dat was gewoon góór. ‘Hebben jullie ook auto’s op Curaçao?’ vroegen ze dan. Humor was mijn redding. ‘Jazeker,’ zei ik vlotjes. ‘Die staat geparkeerd onder onze boom. Want wij wonen in bomen. Ik heb daar ook bananen-rokjes aan. Heel leuk, maar niet zo prettig als je zit.’