George: De planning van mijn huwelijksaanzoek aan Sara nam ongeveer twee maanden in beslag. Ik wilde iets maken dat langzaam de woorden ‘wil je met me trouwen’ zou onthullen en besloot een namaaktentoonstelling te organiseren.

Eerst ontwierp ik alles met 3-D software. Toen maakte ik de letters voor ‘wil je met me trouwen?’ van schuimplastic met behulp van een lasersnijder. Ik sneed ze in nog kleinere stukjes zodat er in totaal ongeveer 60 stukken waren en bevestigde ieder daarvan op een aluminium stok. Het was de bedoeling om de stukken op verschillende hoogten te plaatsen en op schijnbaar willekeurige plekken in de zaal. Als Sara dan op een bepaald punt zou staan, zou ze mijn vraag kunnen lezen.

Ik zette een videocamera op de plaats waar Sara zou staan om me ervan te verzekeren dat de letters goed waren opgesteld. Het heeft me wel een week gekost om alles op z’n plek te zetten. Het was een nachtmerrie! Ongeveer een week van tevoren stuurde ik een e-mail naar Sara en al onze vrienden, waarin ik schreef: ‘Serge Gandaora opent vrijdag een tentoonstelling die My early muir owl heet.’ Dit was een woordspelletje: Serge Gandaora was een anagram van ‘George and Sara’ terwijl in My early muir owl de letters van will you marry me (wil je met me trouwen) door elkaar waren gegooid. De studio-eigenaar had zelfs een bevriende acteur gevraagd om tijdens de show voor Serge te spelen.

De dag van het aanzoek vertelde ik aan een paar vrienden: ‘Dit is een belangrijke dag. Ik hoop dat ik het niet verknoei.’ Ik wilde Sara zo graag zeggen hoeveel ik van haar hield.

Sara: Nadat ik in de galerie enkele minuten met wat mensen had gepraat, kwam George naar me toe en zei: ‘Mijn vriend kan ons aan Serge voorstellen.’ Serge zei dat zijn kunstwerk ‘te maken had met de interferentie van tekst en ruimte.’ Ik dacht nog, ik zie helemaal geen tekst. Maar uit beleefdheid zei ik: ‘Wow, fantastisch!’ Toen zei Serge: ‘Als je door deze lijsten kijkt, zie je een andere wereld.’

Ik zag deze rechthoekige lijsten in de hele zaal. Ik keek door een ervan maar zag alleen witte vormen. Toen leidde George me naar een stel lijsten, waarvan er een zich op oogniveau bevond en de andere op ongeveer een meter van de vloer. Het doel van de lage lijst was dat hij voor me kon knielen!

Ik keek door de lijst en opeens zag ik het woord ‘je’. Het leek net of het uit het niets tevoorschijn kwam. Ik hield mijn hoofd een beetje schuin en plotseling zag ik de hele zin: ‘wil je met me trouwen?’

Het was stil geworden in de zaal. Iedereen keek naar mij. Ik draaide me om en zag George voor me knielen! Hij had een ring in zijn hand en keek naar me alsof hij vroeg: ‘En …?’

Ik zei: ‘Natuurlijk wil ik met je trouwen!’

Het was ongelofelijk. Ik huilde en liep pardoes tegen een muur op. Ik herinner me dat ik dacht dat hij echt niet zo veel moeite had hoeven te doen. Ik zou toch wel ja hebben gezegd!

Dit is een een van de verhalen uit het artikel ‘Bijzondere dates, blijvende liefde’. Het hele artikel kunt u lezen in het februarinummer van Reader’s Digest.

Hebt u ook een bijzonder liefdesverhaal?
Stuur uw verhaal naar ons via Reactie aan de redactie en maak kans op twee bioscoopbonnen! Deze actie sluit op 14 februari 2010.