Madeline Robb was dolgelukkig met haar eerste zwangerschap, maar ook een beetje onzeker. Net een paar weken overtijd zat de 32-jarige business analist uit Manchester (Engeland) op een dag wat te internetten toen ze besloot zich aan te melden bij een site voor en van zwangere vrouwen (babyfit.com). Het was 20 december 2006 en aan de andere kant van de oceaan, in Indiana (VS), had ook Megan Santos – zes weken zwanger van haar eerste baby – zich zojuist ingegeschreven.

In de volgende paar maanden lieten de vrouwen regelmatig gedachten en vragen achter op het forum van de site en ontstond er een vast clubje. Ze hadden het over hun geluk, plezier en de minder leuke dingen van het zwanger zijn. Vanalles passeerde de revue: van de kleur van de babykamer tot wat je kunt doen aan oprispingen. En ze plaatsten foto’s van hun groeiende buiken.

Megan en Madeline – een Canadese die zeven jaar eerder van Vancouver Island naar Engeland verhuisde om met Doug te trouwen – merkten tussen alle chats vooral elkaars berichten op. Toen voor beide vrouwen de uitgerekende datum passeerde zonder dat de baby’s zich aandienden, stuurde Megan, een theaterdecorontwerper, Madeline een mailtje: ‘Ik vind het wel zwaar worden inmiddels. Hoe voel jij je?’

De twee jonge moeders ontdekten dat ze veel gemeen hadden, waaronder hun ideeën over opvoeding. Ze wilden allebei een natuurlijke bevalling zonder ruggenprik en waren ook beiden van plan borstvoeding te geven. Hoewel ze elkaar nog nooit in levenden lijve hadden ontmoet, voelden ze zich al gauw echte vriendinnen.

In het eerste jaar dat hun baby’s opgroeiden deelden ze bijzondere ervaringen. Beide meisjes leden aan reflux, zodat de moeders ervaringen en behandelingen vergeleken. Ze wisselden ook foto’s uit. ‘Hoe gaat het met Rowan? Ik stuur je wel een foto. Ze is zo schattig. Hoe gaat het met Lily? Ah, wat een schatje.’ Omdat de kinderen ook hun verjaardag deelden, vonden de ouders het leuk om te zien hoe het andere kind zich ontwikkelde. De meisjes hadden zelfs dezelfde bouw en hetzelfde temperament.

In juli vorig jaar verhuisde de familie Santos naar Tampa (Florida), waar Megans echtgenoot een aanstelling kreeg aan de universiteit van South Florida. In de hectische weken voor de verhuizing was haar camera ingepakt, zodat Megan geen nieuwe foto’s van Rowan op de website zette. Ze liet wel een vraag achter op de site: ‘Verandert bij een van jullie baby’s ook de oogkleur?’ Het was haar opgevallen dat een van Rowans helderblauwe ogen groen werd.

‘Kun je een foto sturen?’ vroeg Madeline. Een paar dagen later had Megan de camera gevonden en plaatste ze tien foto’s van Rowan op de site.

Madeline vond het erg leuk de laatste foto’s van Rowan te zien. Maar toen ze die goed bekeek, zag ze een witte schaduw in de pupil van Rowans linkeroog. Het zag er niet goed uit, en ze wist dat ze dit ergens eerder had gezien.

Kanker, spookte het door haar hoofd. Ze meende zich een deel van een naam te herinneren, ‘blastoom’, en ze wist dat het iets te maken had met het netvlies. Ze googlede op die twee woorden en daar stond het: retinoblas-toom, een kwaadaardige tumor die in de eerste vijf levensjaren op het netvlies kan ontstaan. Er stond een foto bij van het oog van een kind, met een witte vlek in de pupil. Madeline keek nog eens naar Rowans foto’s en vergeleek die met de website. Dit kon geen toeval zijn.

Madeline stond voor een moeilijke keuze. Ze was geen arts: wie was zij om haar vriendin te vertellen dat haar baby kanker had en haar met al die zorgen op te zadelen? Maar als het wel waar was, kon ze Rowan’s leven misschien redden.

VRIJDAG 8 AUGUSTUS

Madeline mailde Megan: ‘Jij en Rowan zien er fantastisch uit. Er viel me alleen iets op … Rowans linkeroog reflecteert en is wit op sommige foto’s. Ik schrijf dit omdat een kennis hetzelfde zag in de ogen van haar kind en toen was het iets ernstigs. Geen paniek. Maar misschien is het een goed idee om langs de oogarts te gaan. Ik zeg helemaal niet dat er iets aan de hand is, maar ik moet je dit vertellen. Hier is een link naar een relevante website, maar weet: ik wil je niet bang maken. Hou me op de hoogte.’

Megan keek op de website, zag de witte oogreflectie en raakte in paniek. Haar man Marc adviseerde haar zich niet gek te maken door allerlei websites, maar gewoon een afspraak te maken met de kinderarts. Ze belde onmiddellijk.

‘Dank je, Maddie. We gaan over een paar uur naar de dokter. Hoop dat het oké is. Ze lijkt wel alle symptomen te hebben die op de website staan. Marc dacht dat het door de flits van de camera kwam, dus ik heb nog vijf foto’s genomen om te bewijzen dat het iets in haar oog was. Ik maak me ontzettende zorgen. Duim voor haar.’

‘Doe ik, Meg. Probeer je geen zorgen te maken. Ik duim me suf.’

Na Rowan onderzocht te hebben, belde de kinderarts een kinderoogarts in St. Petersburg (Florida), die zijn weekendplannen opschortte. Toen de familie Santos drie kwartier later aankwam, stond hij klaar met oogdruppels in de hand om Rowans pupillen te verwijden. Het was niet gemakkelijk om naar het oog van een tegenspartelende 1-jarige peuter te kijken met zijn oogspiegel. Ook hij dacht direct aan een retinoblastoom, maar wilde voor de zekerheid een MRI- en CT-scan laten maken. Om zeven uur ’s avonds kwam de uitslag: Rowan had kanker.

De volgende stap was een afspraak op maandagochtend met de retinoblastoomspecialist, dr. Timothy Murray van het Bascom Palmer Eye Institute in Miami. Maar eerst moesten ze twee hele dagen overbruggen. Megan was erg onrustig. Wat betekent dit, vroeg ze zich af, en hoe erg is het?