Hardlopen is bevrijdend

16-10-runner

door: Duncan Morell
foto: Maciej Jasik

Het was een frisse, heldere novemberdag in Charlotte, North Carolina, en Jordan van Druff had een grote voorsprong genomen op de beste 13- en 14-jarige hardlopers van het zuiden van de Verenigde Staten. Toen hij de laatste heuvel van de 5 kilometerloop afdaalde, dook er een gestalte met lange, blonde, wapperende haren achter hem op, die versnelde, de ogen op Jordans rug gericht.
“Dat is een meisje. Dat is een meisje”, zei een van de coaches.
Ze heette Amaris Tyynismaa, was 13 jaar, tenger, en was in fel roze en oranje gestoken. Hoe harder ze liep, hoe langer en soepeler haar passen leken te worden. Het opvallendst was dat ze glimlachte, terwijl langeafstandslopers meestal van inspanning vertrokken gezichten hebben. De jongens die ze inhaalde, moedigden haar aan.
Toen ze finishte, 12 seconden achter Jordan en ver voor alle anderen, keek ze op de klok: 16:57. Het was een van de snelste tijden die in 2014 door Amerikaanse highschool-scholieren was gelopen – maar Amaris zat nog niet op de highschool en was pas een jaar daarvoor serieus begonnen met hardlopen.
Haar coaches denken dat Amaris, die nu 15 is, het talent heeft om universiteitskampioene te worden, en misschien zelfs mee te doen aan de Olympische Spelen. Ze beseffen dat het riskant is om dat soort dingen te zeggen over zo’n jonge atlete. Enkels of scheenbenen kunnen te zwak blijken, motivatie kan verdwijnen, het lichaam verandert. Maar Amaris moet nog heel wat anders overwinnen.

Toen ze 3 was, vonden haar ouders haar soms op de grond, alle spieren van haar lichaam gespannen, haar ogen opengesperd en met een rood aangelopen gezicht van de ademnood. Na een paar minuten stond ze weer op en speelde ze verder alsof er niets was gebeurd.
Na jaren van onderzoek concludeerde een arts dat ze leed aan het syndroom van Gilles de la Tourette, kortweg Tourette.
Tourette wordt vaak geassocieerd met ongeremd vloeken, maar 90 procent van de Tourette-patiënten heeft daar geen last van en Amaris ook niet. Zij gaat gebukt onder ‘tics’ – de onbedwingbare aandrang om heel abrupt specifieke lichaamsbewegingen en soms korte keelgeluiden te maken. Een paar jaar geleden waren haar tics zo erg dat ze uit haar bureaustoel werd geslingerd. “Het is of er een kwaadaardig mannetje op je schouder zit dat zegt dat je iets moet doen, en daar moet je proberen tegen te vechten”, zegt ze. LEES VERDER IN READER’S DIGEST – Oktober 2016

Deel het met uw vrienden

PinIt