Bas had wel al een paar weken gemerkt dat ze niet goed in haar vel zat, maar dit zag hij niet aankomen. Twee maanden lang wist hij niet waar zijn gezin was. Toen kwam de mokerslag: ze vroeg een echtscheiding aan en deed aangifte van mishandeling.

‘Mijn wereld stortte in,’ vertelt Bas. ‘Van de ene op de andere dag was ik mijn vrouw kwijt, mijn kinderen kwijt en nu begon ze ook nog kwaad over me te spreken. Haar beschuldiging was volledig uit de lucht gegrepen, maar ja, veel mensen denken toch: een vrouw gaat niet voor niets bij haar man weg. Ik was er kapot van.’

Nu, na een tien jaar durende juridische strijd die zich nog altijd voortsleept, rest Bas weinig anders dan zich gefrustreerd bij de situatie neer te leggen. ‘Het is zo oneerlijk! Als een vader zou flikken wat mijn ex flikt, waren de kinderen allang weggehaald.’

Hoe kan dat? Hoe bestaat het dat moeders ermee wegkomen als zij zich niet aan de afspraken houden en soms zelfs valse aangiftes doen? Hebben vaders dan helemaal geen rechten? Lees het verhaal van Bas en andere vaders die hun kinderen niet meer mogen zien in het aprilnummer van Reader’s Digest.