Kruispunt

Nu mijn dochter Emma naar de middelbare school gaat, lijkt het wel of ik me meer dan ooit bewust ben van alle gevaren die onderweg op haar loeren. Haar basisschool zat bij ons om de hoek, maar nu moet ze iedere dag een heel stuk fietsen. En opeens rijden er veel meer vrachtwagens dan ik me kan herinneren. Of zijn ze me gewoon nooit eerder opgevallen? En waarom hebben ze niet allemaal een dodehoekspiegel? Emma moet ook iedere dag langs een spoorwegovergang. En een heel druk kruispunt over. Maar eerlijk gezegd zit het drukste kruispunt in mijn hoofd. Wanneer je kind naar de brugklas gaat, slaat het letterlijk en figuurlijk een andere weg in. Emma zal steeds meer haar eigen richting moeten vinden. En ik? Ik moet gas terugnemen. Voorrang geven. Loslaten. Maar daar ben ik helemaal niet goed in. Emma noemt mij geregeld een stresskip, een paniek­-vogel, of iets anders van een dubieus pluimage. Ze heeft gelijk. Ik ben er gewoon nog niet zo goed in, in dat los­-laten. Als het ’s ochtends stortregent, is mijn eerste impuls om haar met de auto te brengen. Maar ik wil er natuurlijk geen watje van maken, en het is ook goed voor de camaraderie wanneer Emma en haar vriendinnetjes door weer en wind naar school moeten ploeteren.

Toen ik vroeger samen met mijn dorpsgenootjes naar de middelbare school in Nijmegen moest fietsen, hadden we op de een of andere manier altijd tegenwind. In de namiddag, als we naar huis moesten, was de wind meestal gedraaid en stonden we wéér recht op de pedalen. Mijn haar, waar ik ’s ochtends zoveel aandacht aan had besteed, hing in natte strengen over mijn gezicht, en met mijn ijskoude handen kon ik amper het ­regenpak uit dat veel te kleine zakje peuteren. Wanneer ik dan eindelijk in mijn eerste lesuur zat, begon mijn hele gezicht te gloeien. Terwijl de regen tegen de ramen van het lokaal kletterde, zaten wij allemaal knus binnen met warmgefietste lijven en tintelende handen. Pas later besef je hoe gezellig dat was; hoe zorgeloos en behaaglijk. Er was ook liefdesverdriet. Schoolpleingekonkel. Proefwerkweek. Maar als ik terugkijk op het grote geheel, dan waren mijn zes jaar op het vwo bovenal zorgeloos. De middelbare school is een soort proeftuin waar je weliswaar veel boekenwijsheid moet leren, maar waar je uiteindelijk toch het meeste over jezelf leert. Wie je bent, waar je van houdt, hoe je voor jezelf op moet komen. Je ontdekt de jongens – en zij jou. Een prachtige, spannende en uitdagende tijd.

Maar als ik dit allemaal zo goed weet, waarom kan ik Emma dan niet wat makkelijker loslaten? Omdat ik moeder ben. Dus een stresskip. En een paniekvogel. Dat is wat moeders doen. Zich zorgen maken, op de klok ­kijken. Te vaak haar gsm bellen. ‘Bel je me als je er bent?’ ‘Ja, mamaaaa …’ ‘Wel bellen hè?’ ‘Ja-haaa!’ Denk je dat ze me belt? Natuurlijk niet. Dus dan bel ik háár. Vet vernederend uiteraard, want haar vriendinnen staan erbij. Alles heet tegenwoordig ‘vernederend’, bijvoorbeeld dat een paar jongens gezien hebben dat je achterop de fiets zat bij je moeder. Want dat schijnt écht niet meer te kunnen. Het regenpak heeft tegenwoordig ook een fatwa gekregen. Ik heb stad en land afgelopen om een leuke te vinden voor Emma. Want het is zó niet cool, een regenpak. Ik zeg: nee, drijfnat op school komen, dat is hip. Nou – eigenlijk wel. Er zijn ook meisjes die in een joggingbroek door de regen fietsen en zich op school omkleden. Het moet niet gekker worden. ‘Maar weet je, mama,’ zei Emma laatst met een uitgestreken ­gezicht, ‘door de capuchon van mijn regenjas kan ik minder goed om me heen kijken naar vrachtwagens zonder dodehoekspiegel …’ Tja. Kinderen weten nu eenmaal precíes hoe ze de juiste snaar moeten raken.