‘Op een avond met mijn man Henk en zoontje Frederik op de bank en ergerde me aan onze televisie. De kleuren waren niet goed, het was allemaal zo flets. ‘Wanneer kopen we nu eens een andere?’ mopperde ik. Henk zag zijn kans schoon en nog dezelfde week pronkte er een nieuwe. Maar toen ik ’m aanzette werd ik pissig. Geen kleuren! ‘Deze tv deugt ook niet,’ klaagde ik. Henk keek me vreemd aan, want hij zag niets bijzonders. Ik draaide me om en keek door het raam de tuin in. Er klopte iets niet. Eerst hield ik mijn hand voor mijn ene oog, daarna voor mijn andere. De tuin zag er even kleurloos uit als de beelden op tv. Ik keek nog eens goed om me heen in de woonkamer: geen kleur. Ik snapte er niets van …

En het werd erger. Zo liep ik bijvoorbeeld in de stad om inkopen voor sinterklaas te doen, toen ik ineens een vreemde gewaarwording kreeg. Eerst dacht ik: goh, iedereen heeft hetzelfde kapsel. Maar toen viel het me op dat alle mensen op elkaar leken. Heel raar. Ik zag geen profielen meer. Aan een nieuwe collega stelde ik me twee keer voor omdat ik hem niet herkende. Ik voelde me een kluns en ik werd steeds banger. Alles wat me zo vertrouwd was, vervreemde elke dag een beetje meer. Ik begon de grip op mijn leven kwijt te raken …’

Marianne Poppenk genoot van haar drukke leven. Tot een akkefietje met haar ogen uitgroeide tot een nachtmerrie. Lees haar verhaal in het aprilnummer van Reader’s Digest.