Stoeien in de kliniek

De therapeuten in de lokale tbs-kliniek in Vught hadden wat leuks bedacht. Omdat het zo saai is voor de patiënten om iedere dag tegen dezelfde kale muren aan te moeten kijken, gingen ze een kunstenaar vragen de kliniek op te fleuren met een mooi kunstwerk. Zo gezegd, zo gedaan. De kunstenaar in kwestie, Federico D’Orazio, wist ook wel wat leuks: een mooie foto van een straat in het nachtleven in Bangkok. Dat zou de patiënten vast aan het denken zetten.

Een foto van een straat vol seksclubs in een kliniek waarin geestelijk gestoorde zedendelinquenten opgesloten zitten. Noem mij maar ouderwets, maar ik vind dat niet zo’n handige zet. Volgens de tbs-experts laat dat maar weer eens zien wat voor een achterhaalde denker ik eigenlijk ben. Ik was bijvoorbeeld ook geneigd om therapeuten die tbs-ers via gedwongen seks proberen te rehabiliteren kwakzalvers te noemen. ‘Intimiteitstraining’ wordt dat met een mooi eufemisme genoemd. De Pompekliniek in Nijmegen zou op die manier wel tien tbs-ers over hun ziekelijke seksuele frustraties hebben proberen heen te helpen. De vereniging Misbruik door Hulpverleners sprak er schande van. De therapeuten zagen dat uiteraard heel anders. De directeur van de kliniek, Jos Poelmann, vond het ronduit onaanvaardbaar dat er mensen waren die de Nijmeegse aanpak ter discussie durfden te stellen. Het was immers juist heel vooruitstrevend, want nog nooit ergens anders vertoond: ‘We vonden de intimiteits-training tien jaar geleden een fantastisch experiment waar we volledig achter stonden. Samen met de vereniging voor forensische seksuologie hadden we het uitgedokterd en we waren enorm blij een vrouw te vinden die de hulp wilde verlenen. We hebben er trots in binnen- en buitenland over gepubliceerd en lezingen gehouden.’